ای سکوت , ای مادر فریاد ها
من که خود افسانه می پرداختم
عاقبت افسانه ی مردم شدم
اگر ماه بودم , به هرجا که بودم
سراغ تو را از خدا می گرفتم
و گر سنگ بودم , به هر جا که بودی
سر رهگذار تو جای می گرفتم
اگر ماه بودی , به صد ناز شاید
شبی بر لب بام من می نشستی
و گر سنگ بودی , به هر جا که بودم
مرا می شکستی , مرا می شکستی !!!!!!
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
گفتی که : (( چو خورشید , زنم سوی تو پر
چو ماه , شبی می کشم از پنجره سر ! ))
اندوه که خورشید شدی , تنگ غروب !
افسوس که مهتاب شدی , وقت سحر !
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
تو رفته ای که بی من , تنها سفر کنی !
من مانده ام که بی تو , شب ها سحر کنم !
سیه چشمی به کار عشق استاد
به من درس محبت یاد می داد !
مرا از یاد برد آخر ولی من ,
به جز او عالمی را بردم از یاد !
>>> چنین با مهربانی خواندنت چیست ؟
بدین نا مهربانی راندنت چیست ؟ <<<
بپرس از این دل دیوانه ی من
که ای بیچاره ی عاشق , ماندنت چیست !؟
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
مرا عمری به د نبالت کشاندی
سر انجامم به خاکستر نشاندی
ربودی د فتر د ل را افسوس
که سطری هم از این د فتر نخواندی
گرفتم عاقبت د ل بر منت سوخت
پس از مرگم سر اشکی هم فشاندی
گذ شت از من , ولی آخر نگفتی
که بعد از من به امید که ماندی ؟!
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
تقد یم با عشق به کسی که دوستش دارم !!!
گفته بودی که : چرا محو تماشای منی ؟
وآنچنان مات , که یکد م مژه بر هم نزنی !
مژه بر هم نزنم تا که ز د ستم نرود
ناز چشم تو به قد ر مژه بر هم زد نی !!!
(( د وستت دارم !)) شایان ۱۳۸۴
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
تقد یم به تو که بی تو زند گی بی معنیست !
آخر اگر پرستش او شد گناه من
عذر گناه من همه چشمان مست اوست !
تنها نه عشق و زند گی و آرزوی من
او هستی من است که آینده د ست اوست !!!
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
THE END
